Uitgelezen februari 2026

De afgelopen jaren flakkert onmiskenbaar een hernieuwde en positieve interesse op in heksen en hekserij. Gewapend met historische kennis en voortschrijdend inzicht krijgen we steeds meer zicht op wie de mensen waren – meestal, maar niet uitsluitend, vrouwen – die van hekserij werden beschuldigd, en welk onrecht hen werd aangedaan. De Deense Olga Ravn mengt zich op boeiende wijze in het heksendiscours. Met Kind van was toont ze in begoochelende taal dat heksen kwaadaardige feeksen noch onschuldige heldinnen waren. Vanuit het perspectief van een wassen voodoo-popje… Echt zoiets dat alleen de auteur van arbeidersroman-in-space Het personeel kon klaarspelen.

Dat beeld van Molly Weasley die in de Harry Potter-reeks haar potten en pannen zichzelf laat afwassen en een zelfstandige lepel in de soep laat roeren terwijl zij uien snijdt. Is dat hekserij of is dat slechts een lichte overdrijving van het gevoel dat Suzanne Grotenhuis beschrijft in De lijst van mijn leven? Grotenhuis schreef haar tweede boek letterlijk tussen alles door, omdat ze geen andere keuze had: haar kind moest naar de zwemles en de was moest gestreken en er moest brood op de plank en zo schijnbaar eindeloos verder. Wat begon als een Excel-document voor haar partner werd een pijnlijk herkenbaar en noodzakelijk boek, met recht en rede voorzien van de ondertitel Op zoek naar liefde en gelijkwaardigheid.

Het laatste boek dat we in deze kortste maand bespraken is Houris van de Frans-Algerijnse schrijver Kamel Daoud, winnaar van de Prix Goncourt 2024. Daoud voert een vrouwelijk hoofdpersonage op waar je als lezer evenveel ontzag als empathie voor voelt. Aubes stembanden werden doorgesneden tijdens de burgeroorlog. Te midden een hele generatie die maar niet kan zwijgen over een oorlog die veertig jaar voordien plaatsvond, is Aube slechts in staat haar verhaal in gedachten te vertellen aan de ongeboren dochter die in haar groeit. NRC noemde het boek een ‘onvergetelijke ode aan iedere vrouw die, toen en nu en waar ook ter wereld, de mond wordt gesnoerd.’ Geen licht verhaal, maar Daouds pen danst van de pagina’s af en schrijft Aubes naam luid en duidelijk overal waar haar stem niet gehoord kan worden.

Vooruitlezer was Uschi Cop, haar roman Dodeman is een donker sprookje dat graaft in thema’s als femicide, macht, radicaliteit en de morele grenzen van verzet. De muziek werd verzorgd door genre-overstijgende punkband Kaat Van Stralen.

Lees hier het verslag van de avond door Gent Leest.